Przewodnik

Królestwo Maroka (arab. państwo położone w północno-zachodniej Afryce nad Oceanem Atlantyckim i Morzem Śródziemnym. Graniczy z Algierią (na wschodzie), Saharą Zachodnią (na południu) i hiszpańskimi enklawami w Afryce: Ceutą i Mallilą (na północy). Należy do państw Maghrebu.

Głowa państwa: król Muhammad VI (od 23 lipca 1999)

Ustrój: dziedziczna monarchia konstytucyjna. Premier powoływany przez króla; wybory do parlamentu.

Parlament: Izba Radców (Madżlis el-Mustaszarin) i Izba Reprezentantów (Madżlis en-Nuwab)

Bogactwa naturalne: fosforany, ruda żelaza, mangan, ołów, cynk

PKB: 3700 dolarów USA na mieszkańca (według parytetu siły nabywczej w 2001 roku)

Warunki naturalne

Maroko leży w zachodniej części Atlasu. Przez środek kraju przebiega pasmo Atlasu Wysokiego (najwyższy szczyt: Dżabal Tubkal, 4165 m), równolegle do niego ciągnie się Atlas Średni (Dżabal Bu Nasr, 3340 m) na północy i Antyatlas (Imkut, 2531 m) na południe. Wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego wznoszą się góry Ar-Rif (Dżabal Tidighin, 2456 m). Na północ od Atlasu Średniego rozciąga się Meseta Marokańska. W północno i północno-wschodnej części kamieniste i piaszczyste pustynie Sahary. Nad Oceanem Atlantyckim i w dolnym biegu Wadi Muluja niewielkie niziny. Klimat podzwrotnikowy, na wybrzeżach morskich, w głębi kraju suchy i skrajnie suchy (odmiana górska). Średnia temperatura w styczniu 10–12°C, w lipcu 35-44°C[czasem nawet do 54°C]. Roczna suma opadów w Atlasie Średnim do 1000 mm, na południowej i południowo-wschodnej poniżej 200 mm. W górach zimą występują opady śniegu. Na wybrzeżu atlantyckim częste mgły (wpływ chłodnego Prądu Kanaryjskiego). Rzeki w północnej i zachodniej części (głównie Wadi Umm ar-Rabija, Wadi Muluja), obok zmiennych stanach wód, są wyzyskiwane do nawadniania i do celów energetycznych. Na południu i wschodzie jedynie nieliczne rzeki okresowe (najdłuższa Wadi Dara). Panują stepy i półpustynie, na północ zarośla makii. W górach częściowo zachowane lasy (8% powierzchni kraju), głównie cedry, dąb korkowy, endemiczne drzewo żelazne — argania.

W XIX wieku Maroko było areną ścierających się wpływów potęg kolonialnych takich jak Francja, Wielka Brytania, a także przez krótki czas Niemcy. W wyniku porozumienia w Fezie z 1912 roku Maroko stało się protektoratem Francji, a w 1956 roku uzyskało niepodległość. Niepodległe Maroko jest monarchią, które ma ugruntowaną pozycję w świecie arabskim. Od szeregu lat istnieje nierozstrzygnięty problem Sahary Zachodniej, który musiał być zażegnany przez siły ONZ.

źródło: wikipedia.org

Informacje praktyczne

NA GRANICY

* Obywatele RP udający się do Maroka są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres do 90 dni.

* Przy przekraczaniu granicy władze marokańskie mogą żądać udokumentowania odpowiednich środków finansowych na pobyt (gotówki, kart kredytowych, wyciągu z konta itp.).

* Nie ma obowiązku okazywania biletu powrotnego przy wjeździe do Maroka.

Oto ilości towarów, jakie możesz wywieźć legalnie, bez opłacania cła, do Polski:

Wyroby tytoniowe: 250 papierosów lub 50 cygar, lub 250 g tytoniu, lub każdy z tych towarów w odpowiednich proporcjach.

Alkohol i napoje alkoholowe: 1 litr wysoko procentowego alkoholu powyżej 22% obj. lub 2 litry wyrobów winiarskich lub 5 litrów piwa.

Inne towary: rzeczy zwyczajowo traktowane jako upominki do wartości całkowitej 175 Euro (osoby powyżej 18l.) - w tym wyroby spirytusowe oraz napoje alkoholowe inne niż wyroby winiarskie i piwo - nie więcej niż 1 l, piwa - nie więcej niż 2 l, wyrobów tytoniowych - nie więcej niż 100 sztuk papierosów albo nie więcej niż 25 sztuk cygar, albo do 100 g tytoniu; do 90 E (osoby poniżej 18 l.) - z pominięciem napojów alkoholowych.

BEZPIECZEŃSTWO

* Maroko jest uznawane za kraj przyjazny turystom. Mimo że poziom przestępczości pospolitej jest dość wysoki, turyści zagraniczni bardzo rzadko padają jej ofiarą. Należy jednak zachować szczególną ostrożność na zatłoczonych bazarach (souk) w centrum dużych miast, gdzie często zdarzają się kradzieże kieszonkowe.

* Za miejsca niebezpieczne powszechnie uważa się ubogie dzielnice wszystkich dużych miast Maroka. Niewskazane jest poruszanie się nocą po starych dzielnicach (tzw. mediny), zwłaszcza w Casablance i Tangerze. Stanowczo odradzane jest zapuszczanie się do tzw. slumsów, czyli dzielnic znajdujących się na peryferiach miast.

* Maroko jest nadal uważane za kraj wolny od zagrożeń terrorystycznych. Potencjalne zagrożenie atakami terroryzmu wprawdzie istnieje, ale zostało poważnie zminimalizowane dzięki różnym działaniom prewencyjnym, podjętym przez siły bezpieczeństwa.

* Zważywszy na to, że poziom życia w Maroku nie jest wysoki, prawie każdy turysta z Europy jest uważany za bogatego i nagabywany przez żebraków lub dzieci wyłudzające pieniądze. Proponowane mu ceny są wyższe niż oferowane Marokańczykom.

ZDROWIE

* Nie występują poważne zagrożenia sanitarno-epidemiologiczne i dlatego szczepienia ochronne nie są wymagane. Przed podróżą warto jednak zaszczepić się przeciwko tężcowi i żółtaczce pokarmowej, a także pamiętać, że niekiedy zdarzają się przypadki cholery.

* Ze względu na odmienne zwyczaje higieniczne turysta może w Maroku zachorować na dur brzuszny i inne choroby biegunkowe. Przypadki nabawienia się ameby lub pasożytów przewodu pokarmowego zdarzają się, ale raczej rzadko.

* Turyści powinni pić wyłącznie wodę przegotowaną bądź mineralną, a owoce i warzywa starannie umyć i obrać przed spożyciem.

* Przed podróżą należy zaopatrzyć się w środki przeciwko dolegliwościom żołądkowym i biegunce (można je również kupić w miejscowych aptekach). Należy wystrzegać się spożywania posiłków w lokalach o niskim standardzie w małych miejscowościach, zwłaszcza poza sezonem, z powodu panujących w nich niekorzystnych warunków higienicznych oraz braku lodówek. Należy również unikać kontaktu z bezdomnymi psami i kotami.

* Opieka zdrowotna w Maroku jest na dobrym poziomie. Zarówno publiczne, jak i prywatne ośrodki opieki medycznej są płatne. Cena standardowej wizyty lekarskiej wynosi od 10 do 20 USD, porada lekarska w nocy lub w weekend - 30 USD, natomiast dobowy koszt pobytu w szpitalu lub klinice - ok. 50 USD (bez kosztów leczenia).

PRZYDATNE INFORMACJE

* Dewizy można wymieniać po jednolitym kursie w bankach, kantorach i większych hotelach. Banknoty muszą być w bardzo dobrym stanie, z nowych emisji (niepogięte, bez stempli i odręcznych napisów), w przeciwnym razie pracownicy kantorów mogą odmówić ich przyjęcia. Odradza się dokonywania wymiany u pokątnych handlarzy walutą, których spotkać można przed prawie każdym punktem wymiany walut.

* Bankomaty są dostępne we wszystkich większych miastach, a także w ośrodkach turystycznych. Istnieje możliwość skorzystania z usług Western Union - czas oczekiwania na gotówkę od momentu wysłania z Polski wynosi ok. 3 godzin. Jest to pomocne w przypadku okradzenia lub zgubienia pieniędzy.

* Specyfiką Maroka jest targowanie się w tych sklepach, w których nie ma wywieszek cenowych (także w niektórych restauracjach konieczne jest upewnienie się, co do ceny poszczególnych dań, jeżeli nie ma menu w widocznym miejscu).

* Ponieważ islam zabrania picia alkoholu, zdecydowana większość tanich restauracji i jadłodajni oraz sklepów spożywczych nie sprzedaje go. Jest on jednak dostępny w prawie wszystkich supermarketach, a także w nielicznych licencjonowanych punktach sprzedaży w dużych miastach. Supermarkety są otwarte najczęściej 7 dni w tygodniu.

* Posiadanie międzynarodowego prawa jazdy jest w Maroku pożądane, ale nie jest obowiązkowe. Właściciele pojazdów muszą natomiast wykupić "zieloną kartę". Poza "zieloną kartą" inne polisy polskich towarzystw ubezpieczeniowych nie są uznawane.

* W miastach popularną i tanią formą komunikacji są tzw. małe taksówki (petit taxi), poza miastem i między miastami mogą kursować jedynie tzw. duże taksówki (grand taxi). W większych i średnich miastach kursują autobusy komunikacji miejskiej (opłata za 1 osobę wynosi ok. 3 MAD). Ich trasa jest przeważnie oznaczona tylko po arabsku (jedynie w Marrakeszu po francusku). Stan techniczny tych autobusów pozostawia wiele do życzenia.

POMOC KONSULARNA